เงินเดือนเพื่อน ไม่ใช่ KPI ชีวิตเรา

"เออ ว่าแต่...ที่ใหม่ได้เท่าไหร่"

"สี่หมื่นห้า โบนัสอีกสองรอบ"

เสียงในวงข้าวยังคุยกันต่อตามปกติ แต่เราน่ะหยุดไปแล้ว ยิ้มค้าง พยักหน้า พูดว่า "โหย เยอะอยู่" ทั้งที่ข้าวคำนั้นจืดสนิท — ก็เรารุ่นเดียวกัน เริ่มงานปีเดียวกันแท้ๆ

ถ้าเคยเจอโมเมนต์นี้ อยากบอกอย่างแรกเลยครับ: ใจหล่นได้ ไม่ผิดอะไร และไม่ต้องรีบแกล้งปลงว่า "เงินไม่ใช่ทุกอย่างหรอก" ทั้งที่ใจยังจุกอยู่ การเผลอเทียบเป็นธรรมชาติของมนุษย์ ยิ่งเป็นตัวเลขที่วัดกันได้ชัดขนาดนี้ ยิ่งจุกง่ายเป็นพิเศษ

แต่ระหว่างที่ใจกำลังหล่น อยากชวนแยกของสองอย่างที่มักมาพร้อมกันในโมเมนต์นั้นออกจากกันก่อน

"ข้อมูล" คือ: เพื่อนสายงานใกล้กัน ประสบการณ์พอๆ กัน มีคนจ่าย 45,000 — แปลว่าตลาดมีตัวเลขนี้อยู่จริง

"คำตัดสิน" คือ: "เราห่วยกว่าเพื่อน" "เราเลือกผิดมาตลอด" — อันนี้ไม่มีใครพูดนะครับ เราแถมให้ตัวเองล้วนๆ

เรื่องตลกร้ายคือ คนส่วนใหญ่เดินออกจากวงข้าววันนั้นโดยทิ้ง "ข้อมูล" ไว้บนโต๊ะ แล้วหอบ "คำตัดสิน" กลับบ้านไปนอนกอด ทั้งที่ควรทำกลับกันเป๊ะๆ

4 วิธี เปลี่ยนตัวเลขของเพื่อนให้เป็นแต้มต่อ

1. เช็กบริบทก่อนเทียบ

ตำแหน่งชื่อเดียวกันแต่คนละอุตสาหกรรม เงินต่างกันได้เป็นหมื่น ยังไม่นับภาระงาน ความกดดัน OT และวัฒนธรรมองค์กร ลองถามเพื่อนต่ออีกสักสองคำถาม — งานโหดไหม ดูแลกี่อย่าง — แล้วภาพจะชัดขึ้นเยอะว่าตัวเลขนั้นแลกมากับอะไร บางทีฟังจบเราอาจไม่ได้อยากได้ซองนั้นเท่าเมื่อห้านาทีก่อนก็ได้

2. จดเก็บไว้ เป็นข้อมูลต่อรองของเราเอง

ตัวเลขจริงจากคนจริงคือ salary survey ที่แม่นที่สุดที่เราหาได้ฟรีๆ จดไว้เลยครับ สายงานนี้ ประสบการณ์ประมาณนี้ ตลาดจ่ายราวๆ นี้ — วันที่เราขอปรับเงินเดือนหรือไปสัมภาษณ์ที่ใหม่ เราจะเรียกตัวเลขจากข้อมูล ไม่ใช่จากความรู้สึก (วิธีต่อรองแบบละเอียดอ่านต่อได้ในบทความ "เคล็ดไม่ลับ วิธีเรียกเงินเดือนให้สมหวังแบบไม่ต้องมูเตลู" บนเว็บเรา)

3. ถามตัวเองตรงๆ ว่าอยากแลกแบบเขาไหม

บางเส้นทางจ่ายแพงกว่าเพราะเรียกร้องมากกว่า — ย้ายเมืองบ่อย เดินทางทั้งปี งานที่ตามมาถึงเตียงนอน ถ้านั่งคิดแล้วคำตอบคือ "เอาจริงเราไม่อยากใช้ชีวิตแบบนั้น" ตัวเลขของเขาก็ไม่ใช่ราคาของชีวิตแบบที่เราเลือกตั้งแต่แรกแล้วครับ คนละสนามแข่งกัน จะเอาคะแนนมาเทียบกันทำไม

4. เปลี่ยนคู่เทียบ เป็นตัวเราเมื่อปีก่อน

เงินเดือน ทักษะ ความรับผิดชอบ ความกล้าในห้องประชุม — เทียบกับตัวเองปีที่แล้ว เราโตขึ้นไหม นี่คือกราฟเดียวที่เราคุมได้จริง และเป็นกราฟเดียวที่ไม่เคยโกหกเรา

แล้วถ้าไล่ดูครบทุกข้อ ตัวเลขของเรายังต่ำกว่าตลาดจริงๆ ล่ะ — ก็ดีเลยครับ เพราะตอนนี้สิ่งที่เรามีในมือคือ "ข้อมูล" ไม่ใช่แค่ "ความน้อยใจ" และข้อมูลเอาไปทำอะไรต่อได้เสมอ จะพัฒนาทักษะ มองหาโอกาสใหม่ หรือเดินเข้าไปคุยกับหัวหน้า — เพื่อนที่เงินเดือนเยอะกว่าไม่ใช่หลักฐานว่าเราล้มเหลว เขาคือข้อพิสูจน์ว่าเป้าหมายแบบนั้นมีอยู่จริง และคนธรรมดาไปถึงได้

ส่วนใครที่จุกไม่ใช่แค่เรื่องเงินเดือน แต่คือชีวิตทั้งชุดของเพื่อนบนฟีด เรามีบทความ "รับมือให้ได้!! …เมื่อเพื่อนเก่ามีชีวิตที่ดูดี แล้วเรารู้สึกแย่" เขียนไว้ให้แล้วครับ

ขอให้ Grower ทุกคนผ่านวงข้าวแบบนี้ไปได้ โดยหอบกลับบ้านแค่ของที่มีประโยชน์นะครับ

เงินเดือนเพื่อนบอกว่าตลาดจ่ายเท่าไหร่ ไม่ได้บอกว่าเรามีค่าแค่ไหน

อยากได้เรื่องดูแลใจและเทคนิคโตในโลกทำงาน ส่งถึงอีเมลทุกเช้าวันจันทร์ สมัครรับ Monday Brief ของ Chancedee ได้เลย — และถ้านึกถึงใครที่เพิ่งยิ้มค้างในวงข้าวมา ส่งบทความนี้ให้เขาหน่อยนะครับ