เคล็ดไม่ลับ กันเงินก่อนย้ายงาน ให้กล้าพอตอนต้องตัดสินใจ
อยากย้ายแต่ไม่กล้าเพราะกลัวช่วงรอยต่อ — สูตรคิดเงินสำรองจากความเสี่ยงจริงของเราเอง 4 ตัวแปร ไม่ใช่สูตร 6 เดือนของทุกตำรา พร้อมวิธีเริ่มกันตั้งแต่เดือนนี้แบบไม่ทรมาน
"ทำไมยังไม่ย้ายล่ะ ก็บ่นมาตั้งนานแล้ว"
"ยังไม่กล้า"
บทสนทนาสั้นๆ นี้เกิดขึ้นบ่อยมากในวงข้าวเย็นของคนทำงานครับ และคำว่า "ยังไม่กล้า" ส่วนใหญ่ไม่ได้แปลว่ากลัวงานใหม่ยาก มันแปลว่ากลัวช่วงรอยต่อ กลัวช่วงว่างงานระหว่างที่หาใหม่ หรือกลัวว่าไปที่ใหม่แล้วไม่ผ่านโปร จะกลับมาที่เดิมก็ไม่ได้ จะไปต่อก็ไม่มีเงินรองรับ
ความกลัวนี้มีเหตุผลครับ ผลสำรวจ Deloitte ปี 2568 พบว่าคนรุ่นใหม่ไทยถึง 63% ใช้ชีวิตแบบเดือนชนเดือน ถ้าเงินเดือนขาดไปเดือนเดียวก็สะเทือนทั้งระบบ การไม่กล้าย้ายจึงไม่ใช่ความขี้ขลาด มันคือการประเมินความเสี่ยงที่ตรงกับความจริง
เสื้อชูชีพไม่ได้ทำให้ว่ายน้ำเก่งขึ้น แต่ทำให้กล้ากระโดดลงน้ำ
เงินสำรองสำหรับย้ายงานทำหน้าที่เดียวกับเสื้อชูชีพครับ มันไม่ได้ทำให้เราได้งานใหม่เร็วขึ้น ไม่ได้ทำให้ผ่านโปรที่ใหม่ได้แน่นอน แต่มันเปลี่ยนคำถามในหัวจาก "ถ้าพลาดแล้วจะอยู่ยังไง" เป็น "ถ้าพลาดก็ยังมีเวลาตั้งหลักอยู่กี่เดือน" ซึ่งคำถามแบบหลังตอบได้ และพอตอบได้ ความกล้าก็ตามมาเอง
เรื่องที่ตำราส่วนใหญ่บอกคือต้องมีเงินสำรองหกเดือน ผมไม่ได้บอกว่าผิดนะครับ แต่มันเป็นตัวเลขของคนทั่วไป ไม่ใช่ของเรา บางคนสามเดือนก็พอ บางคนหกเดือนยังน้อยไป ขึ้นอยู่กับสี่อย่างนี้
คิดเงินสำรองจากความเสี่ยงจริงของเราเอง 4 ตัวแปร
1. ภาระคงที่ต่อเดือน
ไม่ใช่เงินเดือน แต่เป็นเงินที่ต้องจ่ายจริงถ้าไม่มีรายได้ ค่าห้อง ค่ากิน ค่าเดินทาง ค่าโทรศัพท์ ประกัน เขียนออกมาเป็นตัวเลขเดียว นี่คือหน่วยนับของเงินสำรอง หลายคนพบว่าตัวเลขนี้ต่ำกว่าเงินเดือนมาก เพราะค่าใช้จ่ายส่วนหนึ่งเป็นของที่ตัดได้ตอนจำเป็น
2. หนี้ที่ต้องจ่ายต่อแม้ไม่มีงาน
ผ่อนรถ ผ่อนบ้าน บัตรที่ยังผ่อนอยู่ พวกนี้ไม่หยุดรอเรา ให้บวกเข้าไปในภาระต่อเดือนแยกอีกบรรทัด เพราะมันคือส่วนที่ทำให้บางคนต้องการเงินสำรองมากกว่าคนอื่นถึงเท่าตัว
3. คนข้างหลัง
ถ้ามีคนที่พึ่งพารายได้เรา เช่น ส่งเงินให้ที่บ้านทุกเดือน หรือมีลูกเล็ก ความเสี่ยงของเราไม่ได้มีแค่ตัวเอง ให้เพิ่มจำนวนเดือนที่อยากสำรองขึ้นจากคนที่ไม่มีภาระแบบนี้ ไม่ต้องรู้สึกว่าเป็นภาระ มันคือข้อเท็จจริงที่ทำให้แผนของเราแม่นขึ้น
4. ระยะเสี่ยงที่เรากังวลจริง
ถามตัวเองว่ากลัวอะไรกันแน่ ถ้ากลัวช่วงหางาน ระยะเสี่ยงคือเวลาที่คนในสายงานเราใช้หางานโดยเฉลี่ย ซึ่งถามรุ่นพี่ในวงการได้ ถ้ากลัวไม่ผ่านโปรที่ใหม่ ระยะเสี่ยงคือช่วงทดลองงานของที่ใหม่ บวกเวลาหางานอีกรอบ เอาจำนวนเดือนนี้คูณภาระต่อเดือนจากข้อ 1 และ 2 ก็จะได้ตัวเลขเงินสำรองที่เป็นของเราเอง ไม่ใช่ของตำรา
เริ่มกันตั้งแต่เดือนนี้ แบบไม่ทรมาน
ตัวเลขที่ได้อาจดูไกลครับ แต่เป้าของเดือนนี้ไม่ใช่การกันให้ครบ แค่ให้เริ่มขยับ วิธีที่ได้ผลคือแยกบัญชีสำหรับเงินก้อนนี้โดยเฉพาะ ไม่ผูกบัตร ไม่เปิดดูบ่อย ตั้งโอนอัตโนมัติในวันเงินเดือนออกด้วยจำนวนที่ยังไม่รู้สึกตึง แล้วเพิ่มทีละนิดเมื่อชิน และทุกครั้งที่มีเงินเข้ามาแบบไม่คาดคิด ทั้งเงินคืนภาษีหรือโบนัส ให้แบ่งส่วนหนึ่งเข้าบัญชีนี้ก่อนจะถึงมือเรา
เงินสำรองที่ค่อยๆ โตยังให้ของแถมอีกอย่างด้วย คือเวลาต่อรองกับที่ใหม่ เราจะนิ่งกว่าเดิม เพราะรู้ว่าถ้าข้อเสนอไม่ดีพอ เราปฏิเสธได้โดยไม่เดือดร้อน
ไม่ว่าสุดท้ายจะย้ายหรือไม่ย้าย เงินก้อนนี้ก็ไม่เสียเปล่านะครับ มันกลายเป็นเงินฉุกเฉินที่ทุกคนควรมีอยู่แล้ว ขอให้ Grower ที่ยังตอบเพื่อนว่า "ยังไม่กล้า" ได้เปลี่ยนคำตอบเป็น "กำลังเตรียมอยู่" ตั้งแต่เดือนนี้
⏱ ก้าวแรก 15 นาทีวันนี้: เปิดแอปธนาคาร เปิดบัญชีออมทรัพย์ใหม่หรือเลือกบัญชีที่ไม่มีบัตรผูก แล้วตั้งโอนอัตโนมัติในวันเงินเดือนออกด้วยจำนวนที่ยังไม่รู้สึกตึง จะเป็นหลักร้อยก็ได้ ขอแค่มันเริ่มเดินเอง
เงินสำรองไม่ใช่เงินเก็บ มันคือความกล้าที่ฝากไว้ในธนาคาร
บทความนี้เป็นกรอบคิดทั่วไป ไม่ใช่คำแนะนำการลงทุนรายบุคคล · อยากได้เทคนิคการเงินของมนุษย์เงินเดือนแบบไม่ขายฝัน ส่งถึงอีเมลทุกเช้าวันจันทร์ สมัครรับ Monday Brief ของ Chancedee ได้เลยครับ — และถ้าเพื่อนคนไหนเพิ่งตอบว่า "ยังไม่กล้า" แชร์บทความนี้ให้เขาด้วยนะ
ไม่พลาดเรื่องใหม่ รับ Monday Brief ทางอีเมล
เมื่อกดรับ คุณยินยอมรับ Monday Brief ทางอีเมล ยกเลิกได้ทุกฉบับ · เราส่งอีเมลผ่าน SendGrid ซึ่งประมวลผลนอกประเทศไทย · นโยบายความเป็นส่วนตัว